Home . Antagonizem . Jeto i lirë…

Jeto i lirë…

Nga Arsa Gashi

E mban mend i dashur mik çastin kur për herë të parë preke Botën? Une jo, e jam e bindur qe as ti! E mban mend ndjesinë e vdekjes? Une jo, e jam e bindur se as TI. Pra ardhjen dhe ikjen tonë as i mbajmë mend as i dimë. Dikur më treguan një histori të shkurtër e une dua ta ndaj me ju sot: “Një djalë 17 vjeçar vraponte në çdo moment të jetës së tij. Një burrë i mençur ( siç jemi mësuar ti quajmë ne njerëzit, me kohë thinjoshet ) i thotë: Pse rend kështu bir, ke kohë, po kur të shkosh sa unë çdo bësh?! Djali i pergjigjet: Ndoshta ke të drejtë, por para 6 muajve shoku im i ngushtë iku nga kjo Botë…” E kam dëgjuar shumë e vogël këtë histori, por edhe më e vogël, burri i parë që zemra ime adhuroi (Babai im) më tha: Kurrë mos bëj kompromis me lirinë tënde, e mos i zgjat as sytë pas kurrizit të tjetrit. Klishe më tha truri i vockel, memorizoje tha shpirti, mos e burgos më tha zemra. Sot po shkruaj për lirinë, këtë fjalë që kur e përmend duart mesojnë të dirigjojnë orkestrën më të pamenaxheshme që kemi perballë: Njerëzimin. Sot e di që koha e pamatshme na ka mashtruar që në gjenezë. Ne e kemi burgosur në rendin e fundëm numerik atë që pa u lodhur, me gjithë qetësine e paprovuar ndonjëherë nga trupi unë, rrjedh pa ndryshuar, duke na tjetërsuar. Sot jam bërë një me kohën. Të pakten e di që ajo sdo më braktisë kurrë! Në këtë bashkëjetesën tonë tokësore edhe lirinë e kemi keqkuptuar. Kemi harruar që aty ku mbaron ti, filloj unë. Prandaj vritemi, urrehemi, shahemi e jargavitemi… Une e kam edhe frikë kohën! Fatkeqsisht të gjitha gjërat që duam, na kallin daten! Ajo të dënon gjithsesi. Ose me ikjen tënde të parakohshme, ose me marrjen e gjërave që per ty përfaqësojnë ekzistencën. Kur prindërit e mi ishin gjallë, ah sa budallaqe isha! Nuk i kushtova aq kohë sepse mendova se do i kisha përgjithmone. Sot kam vetëm kohën dhe dy gurë te gdhendur që heshtin para ekzistencës time plot ndergjegjësim. Prandaj kur provova shijen e lotëve, peshën e mallit, idhtirën e pishmanit dhe pafundësinë e kohës vendosa që do jetoj e lirë pa menduar se unë jam “padrono” i gjërave që më rrethojnë. E për mua të jetosh i lirë nuk do të thote te cenosh jetën e tjetrit, por të bësh me kohën tënde shtëpizën e perjetësisë. Sepse miq të përleshjeve të përbashkëta, halleve të njëjta, dhimbjeve të ndryhmë në kohë; ndonëse nuk e dimë kur do ikim nga kjo botë, e ndjejmë mundësinë që me vete do marrim vetëm perjetimet e shpirtit tonë, kujtimet e fundit ne muzg. Jeto bukur, jeto i lirë, genje më pak, fal më shumë, urre askënd, dhe mbi të gjitha vrapo bashkë me kohën për lirinë tënde, e cila është dhurata më e bukur që mund ti besh atyre që jetojnë me ty, per ty, si ty… Zoti e bekoftë kohën tonë!

Mos humbisni:
Dhuna si marrëzi e rrezikshme anti-shtet

Close